زن دات کام

خوبم خوب خوب

zandotcom — Sun, 08 Nov 2009 06:14:07 GMT

با تو که حرف می زنم خوبم. خوب خوب. یادم می افته که اشتباه نکردم. اما حرفهات که تموم میشه. دوباره همه چیز میاد سراغم. همه دغدغه های کلیشه گذشته.

این دغدغه ها راه گریز ندارند.

جدا که زنان باهوش اصلا به درد زندگی کردن نمی خورن. کلی با خودشون درگیری دارن. فک کن که یه نفر دیگه رو هم بکشونن تو این درگیریها. چه آش شله قلمکاری

من موافقم. با یه زن خنگ مطیع سر به راه موافقم.

با نفهمیدن موافقم

و اینکه برای این آی کیوی کوفتی یه کاری باید کرد.

باید یه سری به روح اجدادم بزنم. با این دختر درست کردنشون

تو چه طوری؟

با یه قیافه معصوم همراه با لبخندی چسبیده روی لبها

با یه روحیه غیر وحشی و رام

با یه شخصیت اهلی و قابل پیش بینی

با همه اینها چه طوری؟

خاطره بی خاطره ...

zandotcom — Tue, 03 Nov 2009 09:36:39 GMT

چند شب پیش که باران خوبی می آمد و من به عادت روزگاران قدیم، تا صبح توی خیابانهای مورد علاقه ام چرخیدم و چرخیدم، داشتم پیش خودم فکر می کردم چه قدر خوب میشد اگر سری به تو میزدم. تویی که همیشه و تحت هر شرایطی برای من همان تکیه گاهی هستی که وقتی دیوانه وار سرم را به سختیش عادت دادم.

اتفاقا حوالی خیابان کوهستان بودم. نمی دانم از کجا و با چه حسی این همه راه را کوبیده بودم و تا این بالا آمده بودم.

از آن بالا داشتم به شبها و روزهای دلتنگی که بی و با تو گذشت فکر می کردم. به این که چه قدر دیر تو را دیدم و اینکه چه قدر حالا برای همه چیز دیر است ....

چه قدر دیر برای منی که این همه پیر شده ام و این همه ....

یاد چراغهایی افتادم که از این بالا به تو چشمک میزدند. و یاد منی که توی یکی از خانه های این شهر خسته و بی حوصله مشغول تماشای فیلمی بودم یا خواندن کتابی بی تو ...

چه قدر روزها زود می گذرند. و برای منی که فکر می کنم طی این چند سال به اندازه چند قرن پیر شده ام. زودتر.

همه تلاشم را کردم که از تماشای چشمک زدن چراغها و بوییدن عطری که از تو مانده بود دل بکنم و چند خیابان پایین تر خودم را در آغوش خاطره های قشنگ رها کنم.

اما ...

شاید شبی دیگر ...

رویاهاتو نگه دار

zandotcom — Mon, 05 Oct 2009 14:16:18 GMT

آزادی بی مجوز

دنیا بی خط قرمز

I have a dream

این رزوها خیلی حرف برای گفتن دارم. هر شب وقت شروع بی خوابی های عادت شده ام طرح حرفهایم را برای گفتن به کسانی که نمیشناسمشان و میشناسمشان میریزم و صبح خسته از کابوسهای تکراری و بیخوابیهای متوالی میبینم حسی برای نوشتن ندارم.

این هم حال این روزهای من

شاید فردا روز بهتری باشد

...

چراغها را من خاموش میکنم

zandotcom — Thu, 24 Sep 2009 09:06:14 GMT

نمیدونم شما، همه شمایی که سالهاست تو این وبلاگ یا وبلاگ قبلیم میاید و سری بهم میزنید، همین شما که مثل عزیزترین دوستانم دوستتون داشتم، با عاشقیهاتون لذت بردم، رنج کشیدم با خنده هاتون خوشحال شدم، با غمهاتون یه فحش اساسی آبدار به سمت دنیای مزخرف نشانه رفتم، همین شما که این روزها مدام مینویسید کجام .چرا نیستم. چرا با چراغ روشن جواب پی ام ها رو نمیدم چرا مفقودم. چرا این همه سرگردونم.

پیش خودم میگم چه قدر از شما آره همین شماها چه قدرتون روزها زندگی آرام و عاشقانه ای دارند . مثل یه رویای تمام نشدنی. و شبها ، همه شبها تا همه صبحها همه کابوسهای بد دنیا میان سراغشون و هرچه آرامش که تا شب جمع کرده بودن و به یغما میبرن.

کابوسهایی با یه دنیا سوال بی جواب که لهم می کنن و بدون ترس از روم میگذرن و صدامو نمیشنون. انگار منو نمیبینن.

این روزها بدجور تو کار کابوسم. و شاید تویی که از اسباب نگفتنی همه این کابوسهای لعنتی خبر داری بدونی چی میکشم این شبهای طلانی رو گذروندن بدون همراهی که از شب گریه هات بیدارت کنه.اشکهات رو پاک کنه و نوازشی و بوسه ای و آرامشی و ...

این معلق بودن این درگیری همیشگی که حتم دارم تا آخر راه رهام نمیکنه، نیرومو تحلیل برده. توانمو گرفته و به چیزی که الان هستم تبدیل کرده. چیزی که نمی دونم چیه؟ نمیشناسمش. داره کار خودشو میکنه و از من نظر نمیخواد. اما می دونم که نمیدونه ، اصلا نمیدونه داره چی کار میکنه.

پ ن: کتاب دکتر نون رو خونده بودم، نمایشنامه اش رو که کار آقای پاکدل برای خودم و همه کسایی که کتاب رو دوست داشتند گذاشتم تو پیوندهای روزانه. لذت ببرید

حال نامه

zandotcom — Tue, 08 Sep 2009 11:26:52 GMT

با این خیلی حال کردیم:

آدم در این دنیا مسافری بیش نیست ....

بر مسافر هم روزه واجب نیست

شما هم حالشو ببرید

خستگی از نوع پست مدرن

zandotcom — Sat, 05 Sep 2009 11:21:18 GMT

آخرین عکسها را که به دیوار زدم، ایستادم و خوب نگاهشان کردم. انگار خیلی از من فاصله داشته باشند. انگار مال دختری بودند که بلد است لبخند بزند. بخندد. ژستهای دلبرانه بگیرد و از زندگی راضی باشد.

نه حتما من نبوده ام. آن موقع که این عکسها را می انداختم، نه من که نه راستی دخترکی که این عکسها را می انداخت، انگار هیچ غم و غصه ای نداشته باشد، همانطوری، همانقدر شاد و بی گناه جلوی دوربین ظاهر شده بود.

با من خسته این روزها. پر از فشار های عصبی که هرکدامش برای دیوانه کردن یک نسل کافیند خیلی فرق دارد.

میدانی دخترک توی عکسها انگار نه از از کارهای عقب افتاده خسته است، نه هزار جور مشکل عاطفی لاینحل دارد. نه هنوز خسته انتخابهای دیروز و پریروز و صد سال پیش است. نه بار خستگی سالها زن بودنش را به دوش میشکد.

دخترک توی عکس از تو چه پنهان خیلی توی باغ نیست. هنوز دوست دارد پاک کن آن سالهای مدرسه اش را گاز بگیرد. توی تراس خانه مست بوی خاک شود و یواشکی و پنهان از چشم مادر لبی با خاکهای خیس خورده تر کند.

دخترک توی عکس اصلا دل ندارد. هنوز نمی داند عاشقی کردن چه قدر سخت است و عاشق ماندن چه قدر پیچیده. هنوز توی ذهنش املای کلمه پیچیدگی هم شکل نگرفته. صورتک زیبای بچه گانه ای است با هزار امید و آروز که می داند این یکی را حتم دارم که میداند حتما برآورده میشوند.

میدانی حالا که بیشتر فکر میکنم دخترک توی عکسها به کسی لبخند میند که نیست. همین است که خنده هایش این همه خواستنی و واقعیند. با نگاهی که رنگی از عشق، شور، خواستن، خواسته شدن همه را با هم دارد.

دخترک توی عکس انگار توهم زده باشد. من که این جور فکر می کنم . این همه عشوه های دلبرانه برای نبودن کسی حتما میوه یک جور توهم بیمارگونه است. یک جور مالیخولیای نامکشوف که هیچ استادی رازش را نگشوده است.

"چه قدر در اولین شب مستی راست گفتیم و یاد استاد رازی را جرعه جرعه سر کشیدیم.

چه قدر راست گفتیم وقتی همه دروع می خوردند، دروغ سر میکشیدند و دروغ بر می گرداندند."

این روزها فقط این جمله مدام توی ذهنم تکرار میشود.

خسته ام. خسته. خسته

خسته حتی از بازیهای بچه گانه دخترک

- ............

zandotcom — Mon, 24 Aug 2009 10:59:17 GMT

- .................

- ...................

- ...........................................................................................

- .......................................................

- ..............

- ................................

- ..................................................................

- ..............................................

با این همه

من هنوز به عشق اعتماد میکنم

...

zandotcom — Tue, 11 Aug 2009 05:44:07 GMT

با این اوضاع و احوال جدید مملکت که تا امروز سعی می کردم باورش نکنم

با این حال رو روز مزخرف و هرچه بادابادی

آقا

اجازه هست

بالا بیاوریم

جاودانگی

zandotcom — Wed, 01 Jul 2009 20:17:18 GMT

دلتنگی یعنی کسی نیست که دلتنگی تو را جدی بگیرد

یا شاید این بدترین نوع دلتنگی است

و دلتنگی چیزدیگری است با وصف دیگری که نمیشناسم

اما

جاودانگی لعنتی را که می خوانم

یعنی وقتی مجالم نمیدهد که دوباره و سه باره نخوانمش

از همین جا که نشسته ام با همه یاس فلسفی کلیشه ای که دچارش میشوم

دلم می خواهد چیزی از من جاودانگیم را در آغوش تو تکرار کند

بوسه ای از سر شوق یا نوازشی از روی عشق

امشب کسی هست؟

این صدا به گوش تو میرسد؟

شبهای دلتنگیم همیشه طولانیند ....

پ ن:

از همه دورم این روزها. اصلا نیستم. نگردید یافت می نشوم. اما معذرت بی معذرت. من اگه جای دوستان بودم از اینکه لااقل مدتی هذیان نوشتهای یکی مثل من رو به نابودی رفتند احساس خوشایندی داشتم

من هستم یعنی ...

zandotcom — Wed, 20 May 2009 08:16:18 GMT

من همچنان هستم

در حالیکه آسمان بالای سرم

آبی تر از آبی است ...